Figan Hangi Dilde?
Bazen kelimeler, tam da doğru anı yakalayamazlar. Onlar sadece bir arayışın, bir sorunun sessiz yankılarıdır. Kayseri’nin dar sokaklarında yürürken, kafamda bir yığın soruyla karşı karşıya kaldım: Figan hangi dilde? Bu soruyu ilk defa duyduğumda, hem şaşkınlık hem de merak beni sarmıştı. İşte o an, dilin ne kadar derin ve karmaşık olduğunu bir kez daha hissettim. Ve işte bu yazı, o anların hatırası…
Kayseri’nin Sessizliği ve Duyguların Terk Edilişi
Kayseri’nin sabahları her zaman sessizdir, ama o sabahı asla unutamayacağım. O sabah, güneş tam da pencerenin önündeki ağaçları aydınlatırken, ben yalnızdım. Tek başıma, evdeki dört duvarın içinde kaybolmuş bir şekilde, eski bir defteri açtım. 25 yaşında olmama rağmen, hâlâ bazı şeyleri tam olarak çözebilmiş değilim. Duygularım hâlâ karmaşık, hâlâ çözülmemiş. İşte bu yüzden, o sabahın sessizliğinde yazmaya başladım. Birçok kelime gibi, figan kelimesi de içimde yankılandı. Ama o kelimeyi nasıl kullanacağımı, hangi duyguyu içinde barındıracağını bilemedim.
Figan kelimesi, aslında bir tür feryat, bir tür acıyı ifade etmek için kullanılıyordu. “Ağlamak”, “yakınmak”, bir kaybı içtenlikle hissetmek… Ama ben bu kelimeyi daha önce duymamıştım. Kayseri’nin kasvetli havasında, neden bu kelime, bu kadar yoğun hissediliyordu?
Bir gece, hayatımda beklenmedik bir gelişme olmuştu. Bir arkadaşım, eski dostum, bana bir telefon açtı ve çok tuhaf bir şekilde bana “Figan hangi dilde?” diye sordu. Başlangıçta, bu kelimeyi anlamadım. Ancak arkadaşım, çok tanıdık ve hüzünlü bir tonla söyledi: “Bunu nerede duydum, bilmiyorum, ama bir dilde figan vardı, kayıptı, duygulardan…”
Ve işte o an, her şey değişti. Kayseri’nin taş sokaklarında yürürken, hem geçmişi hem de geleceği düşündüm. “Figan” bir anlamda içimdeki boşluğu, eksikliği anlatıyordu. Peki, neydi bu eksiklik?
Bir Yıldız Kayarken
Birkaç yıl önce, sevdiğim birini kaybettim. Hala hatırlıyorum, o anı, bir yıldız kayarken dilediğim dileği. O zamanlar, hayatımda bir şeylerin değişmeye başladığını hissetmiştim. Duygularımın kıyısında, kelimelerin kaybolduğu bir yer vardı. Her şeyin bir sonu olduğunu kabul etmek, ama bunu içtenlikle yaşamak… Bu, bana “figan”ı hissettirdi. Ama o zaman, figan neydi? Kaybetmek mi? Arzuların peşinden koşmak mı? Yoksa bir özlemi dile getirebilmek mi?
Bir akşam üstü, eski bir kaset çaldığında, melodinin arka planda nasıl derinden yankılandığını hissettim. O an, kendimi bir yabancı gibi hissettim. Birinin ardında bıraktığı izler, bir zamanlar birlikte olduğumuz ama şimdilerde çok uzakta olan dünyalar, o anda gözlerimin önünde canlandı. Kayseri’nin havasında kaybolan o eski dostlar, eski alışkanlıklar, insanın içinde derin bir boşluk bırakır.
Figan: Bir Çığlık, Bir Feryat
O günden sonra, “figan” kelimesi aklımdan çıkmadı. Yalnızca bir sözcük değil, bir duyguydu. Bir kaybın, bir acının, bir özlemin sembolüydü. Hayatın gerçekleri karşısında sesizce ağlamak gibiydi. Anlatamayacağınız kadar derin, ama bazen dışarıya yansıyamayacak kadar sessiz bir duygu… İşte tam olarak bu, figan’dı.
Birçok gece, Kayseri’nin sokaklarında yürürken bu kelimeyi düşündüm. Figan, belki de kaybolan bir şeyin ardından duyulan derin hüzünle alakalıydı. Birlikte paylaştığınız anıların kaybolması… Belki de bu yüzden bu kelime bana yabancı geldi. Çünkü kaybettiğim çok şey vardı, ama adını koyamadığım bir boşluk vardı içimde. Figan… Kaybettiğin şeyin sesini duymak, ama ne olduğunu bilmemek gibi bir şey.
Figan ve Yeniden Başlama Umudu
Bir gece, eski bir arkadaşımın fotoğrafına bakarken fark ettim. O eski dostun gözlerinde, kaybettiğimiz şeylerin izlerini görüyordum. Ama bu izler, aynı zamanda bir umut da taşıyordu. “Figan” aslında sadece bir kayıp değil, bir başlangıçtı. Çünkü her kayıp, aynı zamanda yeni bir şeyin başlangıcıydı.
Kayseri’nin sabahlarına geri dönüyorum. O sabahın ışıkları bana farklı görünüyor. Figan’ın kelimesinin ne anlama geldiğini şimdi biliyorum. O, kaybolan bir şeyin yankısıdır. Ama aynı zamanda, kaybolan bir şeyin ardından gelen yeniden doğuşun, yeniden başlama umudunun bir simgesidir. Her kayıp, her figan, bir gün yeni bir umutla yer değiştirir.
Bazen acı, sevdanın bir yanıdır. Bazen de figan, en derin duyguların ifadesidir. Kayseri’deki sokaklarda, o eski defterin sayfalarını karıştırarak, bir kez daha öğrendim: Kaybolan her şey, bir şekilde geri gelir. Hem de daha farklı bir şekilde, belki de daha güzel. O yüzden figan, ne dilde olursa olsun, insanın en içsel duygularını anlatan bir kelimedir.
—
Bu yazı, “figan” kelimesinin, bir kaybın, bir acının ve aynı zamanda bir yeniden doğuşun anlatımıdır. Umarım kaybolan bir şeyin ardında bir umut da bulabilirsiniz.